احساس پیری میدهد، نه؟ آلبومی که شاید پدر و مادرهای ما با آن خاطره دارند، امروز رسماً وارد دهه چهارم زندگیاش شد. آلبوم «۱۸ تا بمیرم» (18 Til I Die) برایان آدامز، خواننده نامدار کانادایی، امروز سیامین سالگرد انتشارش رو جشن میگیره. این آلبوم که در سال ۱۹۹۶ منتشر شد، یکی از موفقترین آثار دوران حرفهای برایان آدامز محسوب میشه. با شنیدن آهنگهایی مثل «تنهاترین نفر» (The Only Thing That Looks Good On Me Is You) یا «بهترین چیز من» (Let’s Make a Night to Remember)، بیاختیار یاد روزهای دور و گذشته میافتیم. برایان آدامز که سالهاست با اون صدای خاص و گیتار همیشه همراهش، از اسطورههای بیبدیل موسیقی راک جهان هست، با این آلبوم ثابت کرد که فقط یه خواننده یک آهنگ نیست. «۱۸ تا بمیرم» علیرغم اسم شاید عجیباش، در واقع فراخوانی برای زندگی، جوانی و شور و شوق بیپایان بود. خیلی از منتقدها معتقد بودن که این آلبوم یکی از ماندگارترین کارهای دهه ۹۰ میلادیه و پلی بود بین نسل موسیقی راک قدیم و موج جدید پاپ راک اون دوران. خود برایان هم امروز توی صفحه رسمی اینستاگرامش با انتشار ویدئویی کوتاه از پشت صحنه ضبط این آلبوم، از همه طرفدارهایی که باعث شدن اون همه سال این آهنگها زنده بمونه تشکر کرد. این نوستالژی شیرین رو گرامی میداریم و امیدواریم برایان همچنان انرژی و شور و حالش رو با دنیا به اشتراک بذاره.
