یه تحقیق جدید میگه دامپزشکها شاید بتونن از روی مریضیهای فعلی یه سگ، بیماریهایی که قراره در آینده بگیره رو پیشبینی کنن.
محققها تو مجله PLOS Computational Biology گزارش دادن که تحلیل بیشتر از ۲۶ هزار سگ نشون داده که بعضی از مریضیها معمولاً با هم میان و این به دامپزشکها کمک میکنه تا یه قدم از مشکلات سلامتی سگها جلوتر باشن. محققها گفتن که این بیماریهای جفتی—که بهشون میگن بیماریهای همراه (comorbidities)—به طور طبیعی با پیر شدن سگها و آدما اتفاق میفتن.
برای مثال، سگها معمولاً قبل از اینکه آرتروز بگیرن، دچار دررفتگی لگن میشن، قبل از زخم چشم، سندرم خشکی چشم دارن و قبل از آب مروارید، دیابت میگیرن.
تیم تحقیقاتی به سرپرستی آنتوانت فانگ، فارغالتحصیل جدید دانشگاه شیکاگو، نوشت: «چون سگهای خونگی خونه، محیط و خیلی از بیماریهای مربوط به پیری رو با ما شریک هستن، بررسی اینکه مریضیهاشون چطوری کنار هم جمع میشن و پشت سر هم میان، یه پنجره خیلی خوب به همون فرآیندهای بیماریهای چندگانهای که سلامتی آدما رو تحلیل میبره، باز میکنه و به راهکارهای تشخیص زودهنگام و پیشگیری برای خود ما آدما هم اشاره میکنه.»
برای این تحقیق، محققها سلامت ۲۶,۶۱۴ تا سگ رو که تو «پروژه پیر شدن سگها» (یه تحقیق طولانیمدت درباره سلامت سگها در سراسر کشور) شرکت داشتن، دنبال کردن. اونها اطلاعات مربوط به ۱۶۰ تا بیماری رو جمعآوری کردن و شبکههایی ساختن که نشون میداد کدوم مریضیها معمولاً با هم اتفاق میفتن.
این شبکهها بعضی از ارتباطهایی رو که از قبل هم مشخص بود، نشون دادن—مثلاً اینکه دیابت معمولاً با نابینایی همراهه و بیماری کلیوی با فشار خون بالا.
اما نتایج نشون میده که محققها ارتباطهای جدیدی هم پیدا کردن.
برای مثال، محققها گفتن که بین سطح پایین آهن تو خون و پروتئین بیش از حد تو ادرار، یه ارتباطی وجود داره.
محققها نوشتن: «ما با بررسی دادههای گزارش شده توسط صاحبای سگها تو پروژه پیر شدن سگها، اولین شبکه بزرگ بیماریهای همراه سگها رو ساختیم، که تأیید میکنه دیابت اغلب قبل از آب مروارید اتفاق میفته و نشون میده که با پیر شدن سگها، مشکلات سلامتی معمولاً دور چندتا بیماری کلیدی جمع میشن.»
اونها همچنین فهمیدن که با پیر شدن سگها، این خوشههای بیماری متراکمتر میشن و بیشتر روی چندتا مشکل سلامتی اصلی متمرکز میشن، «که شبیه الگوهاییه که تو آدما دیده میشه.»
نتایج همچنین نشون داد که بیماریهای خاصی معمولاً سراغ انواع مختلفی از سگها میرن.
محققها نوشتن: «سگهای بزرگتر تو طول عمرشون بیشتر در معرض سرطان و اختلالات ارتوپدی بودن، ولی شانس کمتری برای بیماریهای چشمی، قلبی، کبدی و تنفسی داشتن. مخصوصاً برای سرطان، سگهای سنگینتر چندین سال زودتر از سگهای سبکتر به این بیماری مبتلا میشدن.»
محققها گفتن که تحقیقات آینده میتونن این شبکهها رو گسترش بدن تا درک بهتری از تعاملات پیچیده بین چندین بیماری به دست بیارن.
اطلاعات ژنتیکی هم میتونه به این تحقیقات اضافه بشه، که به محققها اجازه میده تفاوتهای ژنتیکی بین سگها رو هم در نظر بگیرن.
